9 Jun, 23:32, 41 x viewed

Met de moed der wanhoop duwde ik de sleutel in het slot. Ik kon wel krijsen van opluchting toen ik de sleutel omdraaide en de deur naar de entreezaal open ging. De voetstappen in de verte klonken steeds dichter bij. Ik stapte snel de zaal in en knalde de deur achter mij dicht en draaide hem gelijk weer op slot. Dit zou hem wel ophouden, dacht ik. Mijn benen trilde en ik moest een paar keer diep ademhalen voor ik nog een stap kon verzetten. De zenuwen gierde door mijn lijf en ik wist dat ik in beweging moest blijven. De luxe om op adem te komen was niet voor me weggelegd. Voor mij zag ik de tempel oplichten in de schemerachtige zaal. Daar achter lag mijn weg naar de vrijheid, althans dat hoopte ik. Ik holde naar de tempel om op ongeveer een meter daarvoor een warme werveling van lucht te voelen. Hij stond weer voor me. En ondanks dat de temperatuur gestegen was door zijn aanwezigheid brak het koude zweet me uit van angst. Hij trok me, in wat mij een adembenemende seconde leek, de tempel in. Ik kwam met een klap tegen de muur terecht. Toen ik enigszins tot mijn positieve kwam, stond hij voor me met zijn handen weerszijden naast mijn hoofd tegen de muur gedrukt. Zijn ogen leken brandende kolen. Zijn hoofd hield hij schuin en hij liet zijn ogen over mijn gezicht gaan. Zijn mond stond een stukje open en zijn tong likte langs zijn lippen. Wat was dit voor een wezen, ging er door mijn heen. En hoe ontkwam ik aan hem? “ Je moet met mij mee. “ De stem leek meer van binnen uit mijn hoofd te komen dan dat het geluid van zijn stem mij bereikte via mijn oren.” En waarom zou ik met jou meegaan? “ beet ik hem toe. “Omdat hij jou niet zal laten gaan,” zei de man. “En jij wel dan?” hoonde ik. Hij lachte en wervelde rond om daarna weer zijn oude positie in te nemen. “Ik moet wel,” zei hij. En de lichtjes in zijn ogen leken duivels op te lichten.” Ik moet naar de toiletten,” smeekte ik hem. “Daar kan ik er uit.” Hij deed zijn ogen dicht en leek in een soort trance te gaan. Hij schudde daarna zijn hoofd en zei: “daar zijn ze al. De weg is gesloten. Je moet de mijne nemen.” “ Heb ik een keuze?” vroeg ik hem. “Je hebt altijd een keuze,” was zijn antwoord. Mijn lichaam stond nog steeds vastgeplakt tegen de muur en het zweet liep in straaltjes van mijn rug af zo heet was het geworden in de tempel. Mijn lange haren plakte in mijn nek. Zelfs de zomeroutfit die ik vandaag aanhad leek aan te voelen als zuiver scheerwol in zijn aanwezigheid. Ik liet mijn hoofd zakken. Mijn hersens leken bijna te smelten en ik moest kiezen tussen verstand en gevoel. Mijn verstand zei me dat deze man niet kon bestaan en als iemand niet bestaat kan je ook niet met hem meegaan. Mijn gevoel zei me dat ik hem moest volgen dat het mijn enige kans was om hier uit te komen. Hoe vreemd ook.

Ik tilde mijn hoofd op en keek het wezen recht in zijn ogen. Diepe brandende poelen leken het. Onaards en beangstigend. Zijn donkere huid leek een goudkleurige gloed te hebben. Van dichtbij zag ik dat zijn zwarte haar licht krulde. Als het langer was, dacht ik, zou hij een volle bos met krullen hebben. Ik moest de aandrang om zijn haar te strelen onderdrukken. Zijn volle lippen glimlachte ineens. Net of hij mijn gedachten kon lezen. Ik merkte dat ik met mijn hand omhoog stond. Hij draaide van me weg en ging aan de andere kant van de tempelgang staan. Het weinige licht wat in de tempel aanwezig was leek zich met hem mee te verplaatsen. “Waar moet ik dan heen?” vroeg ik hem kleintjes. Ik had het gevoel alsof ik hopeloos verdwaald was en nooit meer de weg naar huis zou kunnen vinden. Hij wervelde weer mijn kant uit. “Je moet naar boven,” hoorde ik hem zeggen. “Twee beelden moet je meenemen. Het beeld van Isis en het beeld van de man.” Mijn mond viel open van verbijstering. “Je zult veilig zijn,” zei hij. Op dat moment hoorde ik een deur in de entreezaal met een klap open en weer dicht gaan. “Ze moeten hier zijn,” hoorde ik Damiën zeggen.” Ruud en jij John, kijk in de tempel. Hem kan je neerschieten, haar wil ik levend hebben.” Ik keek in de richting van de tempelingang en zag Damiën naar de balie lopen, hij begon een paar commando’s in te tikken op de computer die daar stond. “Ze moet hier zijn,” riep hij. “ Ik zie ze op geen van de andere beelden.” Het licht, wat flauw door de tempel ingang viel, werd verduisterd door het silhouet van één van de mannen.

De temperatuur in de tempel leek nu op te lopen naar een kookpunt en ik viel bijna flauw van de hitte. “ Ga de tempel uit,” hoorde ik zijn stem als een fluistering door mijn hoofd gaan. Ik strompelde half vallend naar de andere kant van de tempel waar ook een ingang was. “Ze zijn hier!” hoorde ik één van de mannen roepen. De lucht in de tempel trilde van de hitte. Ik had het gevoel dat ik bijna niet kon ademhalen. “Ga,” hoorde ik weer binnen in mijn hoofd. Ik keek richting het wezen. Mijn vertroebelde blik zag linnen lappen om de man heen, zijn gezicht leek uitgedroogd als van een mummie. Van afgrijzen struikelde ik en viel op de grond nog geen meter van de uitgang verwijderd. Ik hoorde dat de eerste schoten gelost werden, maar het wezen stond daar nog steeds. Onaantastbaar, met een waas van hitte om hem heen. “Ga,” hoorde ik hem weer zeggen. “Je bent hier niet veilig.” Ik probeerde op te staan, maar mijn benen weigerden dienst. Op mijn achterwerk kroop ik naar achteren toe, richting de uitgang. Ik zag één van de mannen verder de tempel in lopen met getrokken pistool. De hitte werd steeds intenser en ik voelde mijn huid verbranden. Net of ik te lang in de zon gelegen had. Nog een halve meter en ik zou buiten de tempel zijn.

“John, kom hier heen!” hoorde ik de man in de tempel roepen. “Neem een brandblusser mee er staat hier iets in de fik of zo, het is bloedheet binnen.” Ik hoorde Damiën vloeken. “Blus die zooi wat het ook is,” hoorde ik hem schreeuwen. Centimeter voor centimeter schoof ik naar achter. Mijn ogen vastgenageld aan het tafereel voor mij. Ik zag Ruud met getrokken revolver stap voor stap verder de tempel in lopen. Achter hem zag ik John tevoorschijn komen met een brandblusser in zijn handen. Mijn hand die ik achter me had om de weg af te tasten voelde de deurstijl van de uitgang van de tempel. Met mijn handen glad van het zweet trok ik mijzelf op. Ik wankelde op mijn benen. Mijn adem kwam met gierende stoten en ik had het gevoel alsof mijn longen in brand stonden. Tot mijn afgrijzen zag ik Ruud spontaan ontbranden en gillend mijn kant uit rennen. Mijn ogen zagen dit maar mijn hersens konden het niet bevatten. Binnen in de tempel leek het wel of er een hellevuur was losgebarsten. Het metaal van de brandblusser die John in zijn handen had verwrong van de hitte en ik zag hem verkolen.” GA,!” brulde het nu door mijn hoofd heen. “Ga nu, hier is het niet veilig voor je.” Ik strompelde van de tempel weg en de relatieve koelte van de zaal bracht me enigszins tot mijn positieven. Ik moest nu naar boven om de beelden te halen. Via de personeelsingang naar boven gaan kon ik niet omdat ik de code van de deur niet had. Ik had nog steeds de sleutel bij me van het kantoortje waardoor ik ontsnapt was. Ik had hem in de zak van mijn linnen broek gestopt. Er was alleen één probleem tussen mij en die deur en dat was Damiën. Binnen in de tempel hoorde ik nog het kabaal van patronen die spontaan afgingen door de hitte. Ik drukte me tegen de tempel muur aan en schoof langzaam richting de open ruimte van de entreezaal. Ik zag Damiën onzeker richting de tempel kijken. Hij probeerde boven het kabaal uit te schreeuwen. Wat hij zei kon ik niet verstaan. Op dat moment viel de stilte. Die in mijn gevoel oorverdovend klonk. Ik hoorde Damiën roepen.” John, Ruud, is het nou verdomme gebeurd? Één kogel lijkt me wel genoeg stelletje idioten. John…………, Ruud………..?” klonk het nu weer maar dan vragend. “Wat zijn jullie aan het doen?” Ik zag hem in beweging komen en ik drukte me nog dichter tegen de tempelmuur aan. Ik hoorde hem richting de tempel lopen en weer riep hij John en Ruud. Op het moment dat ik hem de trap voor de tempel op hoorde lopen zette ik het op een rennen, richting het kantoortje. Ik had de sleutel al in de aanslag. Achter me hoorde ik een schreeuw en ik wist dat ik gezien was. “Teef,” gilde hij naar me. “Hier zal je voor boeten!” Ik hoorde dat hij achter mij aankwam en ik begon nog harder te lopen. De sleutel ging in één keer in het slot en ik gooide deur open. Geen tijd om te sluiten, dacht ik en rende door. Ik rende de gang door richting de kantine. Rennend door de kantine gooide ik links en recht stoelen om in de gedachte dat het Damiën misschien zou vertragen. Elke ademhaling deed inmiddels zeer en ik werd misselijk van het rennen maar wist dat ik niet kon stoppen.

Aangekomen aan de andere kant van de kantine rukte ik daar de deur open en rende de gang in richting de trap. Ik struikelde over een paar treden en stootte lelijk mijn scheenbeen. Achter me hoorde ik kabaal vanuit de kantine komen en een hoop gevloek. Dit zette mij aan om op volle snelheid de trap op te rennen de gang in naar Damiëns kantoor. Ik moet wel gek zijn ging het door me heen. Dan zit je in het kantoor en dan? Lekker veilig. Gekookt worden in de tempel leek me op dit moment prettiger dan het idee wat Damiën voor me in petto had als hij me te pakken zou krijgen. Door de snelheid die ik had vloog ik zowat het kantoor in en remde net op tijd af om niet tegen het bureau aan te knallen. Hij had het beeld van de man in de zelfde vitrinekast gezet waar het beeld van Isis stond zag ik. Mijn gemorrel om het deurtje open te krijgen had geen succes en een sleutel was niet te zien. Tijd om daarnaar te zoeken had ik ook niet. Ik nam een presse- papier van het bureau en sloeg het glas in. Op het moment dat ik beide beelden uit de kast gehaald had vloog Damiën het kantoor binnen.” Jij stomme teef,” zei hij woedend. Zijn ijsblauwe ogen keken mij koud aan. “Dacht je nu werkelijk dat je hier mee weg kon komen?” Jij en je vriendje.” Ik geloof dat het hem aardig gelukt is,” zei ik droogjes. Binnen in mij voelde ik de zenuwen door mijn keel gieren. Zweetdruppels parelden op Damiëns voorhoofd. Hij trok zijn colbertjasje en gilet uit en gooide die achteloos op de grond. Met een zakdoek veegde hij zijn voorhoofd af. “Zet die beelden op mijn bureau,” commandeerde hij. Ik bleef staan en probeerde na te denken over hoe ik hier uit kon komen. Damiën pakte een revolver achter uit zijn broeksband. “Zet ze neer,” zei hij toen nog een keer. “En denk niet dat ik niet durf te schieten.” Zijn stem klonk koud. “Het komt me niet uit je hier neer te schieten maar als het moet dan doe ik het net zo goed.” Langzaam liep ik naar het bureau toe en zette de beelden daarop. Ik zou niet uit deze kamer kunnen ontsnappen, niet alleen en al helemaal niet met die beelden in mijn handen. “Hoe wilde je die twee verkoolde lijken verklaren aan de politie?” vroeg ik hem? “Laat dat maar aan mij over,” beet hij me toe. “Dat is iets waar jij je hoofd niet meer over hoeft te breken.” “ En nu dacht je zeker dat ik vrijwillig met je mee loop?” “ Het kost mij minder sleep- en schoonmaak werk als je het doet, maar even goede vrienden hoor,” zei hij sarcastisch. Zijn lippen vertrokken zich in iets wat op een glimlach moest lijken. Met zijn vrije hand begon hij aan zijn stropdas te sjorren en trok hem van zijn nek af. Hij stopte hem in zijn broekzak. “Pak die beelden op en loop voor me uit naar de Egypte zaal,” zei Damiën ineens. Hij wees met zijn revolver op de beelden en toen weer op mij. Weigeren had geen zin tenzij ik gelijk een kogel in mijn hoofd wilde hebben. Ik achtte hem daartoe heel goed in staat en een inschattingsfout kon ik mij nu niet veroorloven.


http://verasimon.hyves.nl/blog/13110465/Museumgeheimen_deel_2/9dC3/


Wordt vervolgd


© Vera Simon