14 Jun, 23:18, 332 x viewed

Soms lees ik wel eens van die blogjes die over ouders gaan en dingen die onlosmakend aan hun verbonden zijn. Of ik zie kinderen met de trouwringen van hun ouders verstrengeld aan een kettinkje om hun nek lopen. Dat zette mij aan het denken. Wat is nu onlosmakend met mijn ouders en broers verbonden. Het erfstuk wat mij aan mijn moeder herinnert heb ik al onder veel hilariteit besproken. Op een druilerige dag stond ik bij haar in de keuken en ze was in de weer met HET broodmes. Niet zomaar een broodmes dus, maar HET broodmes. Het stamt ergens uit 1960 toen mijn ouders gingen trouwen. Een eenvoudig rond houten heft, inmiddels donker geworden en wat versleten door het vele gebruik. Het blad is van een donker soort staal en nog steeds heel goed te slijpen. Dit broodmes straalt een soort van onverwoestbaarheid uit dat je nu niet meer tegenkomt en laat mij denken aan de ontelbare keren dat mijn moeder dit mes ter hand nam om ons brood te smeren. Mijn moeder keek me met een geamuseerde blik aan (ze heeft gevoel voor humor) toen ik zei dat ik het van haar wilde erven. Iets anders hoef ik niet. Ze hoopte alleen dat het mes nog in leven was als zij er niet meer zou zijn. Eerlijk gezegd verwacht ik dat dit broodmes zelfs mij overleeft en anders ga ik wel voor de breinaalden. Ze heeft inmiddels de halve wereld aan elkaar gebreid.

Mijn vader is weer een ander verhaal. Hij doorkruist het Z-flat waar hij woont opzoek naar allerlei vreemde objecten en gebruiksvoorwerpen die een ander niet meer ziet zitten. Mijn exploderende stofzuiger en het rokende broodrooster bij mijn ouders thuis zijn er een goed voorbeeld van. Mijn vader is een veredeld soort Malle Pietje. Maar nu heeft mijn vader DE bandenwipper in de boom gehangen. Hij houdt er mee op zegt hij. Mijn vader die van een kaal frame weer de meest prachtige fietsen kluste. Het laatste exemplaar van zijn noeste arbeid staat bij mij in de kelder op mijn zoon te wachten. Zolang ik mij kan herinneren was mijn vader in de weer met bandenplakken en fietsen verbouwen. Van terugtrap rem naar handrem of trommelrem. Hij deelde me menig duister geheim mee van het fietsen verbouwen, maar eerlijk gezegd viel dat in onvruchtbare bodem. Ik snap nog steeds niets van het edele vak van fietsenmaker. Ik denk dat ik maar een bandenwipper van hem jat en inlijst als eerbetoon aan zijn noeste arbeid.

Als ik aan mijn oudste broer denk kom ik uit bij een ontbijtbordje. Ontelbare uren vol lees plezier heb ik beleefd dank zij dit bordje. Mijn broer als buschauffeur. Zittend voorop zijn bed en ik languit liggend als passagier met mijn boek. Ik hoefde alleen maar te zeggen waar ik heen wilde en de bus zette zich in beweging en we reisden van Schiedam naar Amsterdam en weer terug. Het zachte gebrom wat mijn broer uitbracht als busmotor werkte enigszins hypnotiserend. Ik keek alleen verstoord op als hij gillend remde, maar ja als passagier met ligbank heb je eigenlijk niets te klagen.

Dan het kleine broertje wat mijn inmiddels ver boven mijn hoofd gegroeid is. Een doos eieren doet mij altijd wel aan hem denken. Na een educatief programma op tv waggelde hij naar de keuken op zijn dikke peuterbeentjes en ineens vloog er uit het niets een paar eieren om mijn oren. Die achter mij op de muur uit elkaar spatten. Als bijna veertienjarige zie je daar de humor wel van in. We zijn gierend van de lach hard achter hem aangerend om ons en de muur een tweede ronde te besparen. Eerlijk gezegd heeft hij me regelmatig ongestraft kunnen bekogelen. Alleen zijn ijzeren speelgoedautootjes nam ik hem niet in dank af.

Mijn herinneringen zijn warm. De voorwerpen die ze omhoog laten komen misschien een beetje vreemd en dat broodmes, dat mag nog heel lang in de keukenla bij mijn moeder blijven liggen.



© Vera Simon