26 Jun, 16:30, 120 x viewed

Met een paar afvalzakken in haar handen liep ze snel de oude houten trap naar de zolder op. Het werd weer eens tijd om de boel uit te mesten. Hoe lang had ze dat al niet gedaan, vroeg ze zichzelf af. “Zeker een jaartje of tien” ging het door haar heen. De deur kraakte een beetje toen ze hem open deed. “Even aan Jan vragen of hij hem wil smeren één van deze dagen”dacht ze. Een paar verdwaalde zonnestralen speelde met het stof, dat een warrelig ballet uitvoerde. “Jeetje, wat staat er veel”ze schrok ervan. Ze opende één van de zakken en begon daar wat oude rommel in te stoppen. Een paar oude lampen die Jan ooit wel weer zou maken, maar die inmiddels al weer vijftien jaar op zolder bivakkeerde. “Weg er mee”en ze knikte tevreden. Stukje bij beetje kwam er wat meer ruimte op zolder. Beneden aan de trap stonden inmiddels vier volle zakken met oude rommel.


Ze liep naar de oude linnenkast die aan haar oma had toebehoord. Ze deed de kast open en nog steeds kwam haar een geur van lavendel tegemoet. Haar oma had vroeger altijd zakjes lavendel tussen het linnengoed gelegd. Door alle jaren heen was de geur in het hout getrokken. Altijd als ze deze kast open deed moest ze aan haar oma denken. De kast was volgestouwd met allemaal incomplete spelletjes en puzzels. Dit zou ze later wel eens uitzoeken dacht ze en sloot de kast weer. Een doos met oude lappen moest ook aan de opruim woede geloven en verdween in een nog lege afvalzak.


Achterin de zolder zag ze haar oude kist staan. Haar vader had hem nog gemaakt toen ze een jaar of tien was. Hij was er dagen mee bezig geweest. De schilderingen op de deksel waren wat vervaagt en hier en daar waren er stukjes hout afgesprongen door het jarenlange gebruik. Op het deksel had haar vader in een medaillon een slingerende landweg in een zomerlandschap geschilderd. Ondanks dat de kleuren niet meer zo helder waren als vroeger deed het tafereel warm aan. Op de zijkanten had hij in pasteltinten verschillende bloemen afgebeeld. Ze ging op haar knieën voor de kist zitten en deed voorzichtig het deksel omhoog. Boven op tussen een stapel vloeipapier lag haar bruidsjurk. Ze glimlachte en de rimpeltjes rond haar ogen verdiepten zich een beetje. “Wat was ze jong geweest toen”dacht ze en vol dromen. Haar handen streelde het zachte ivoorkleurige satijn. Voorzichtig pakte ze haar bruidsjurk op en hield hem voor zich. Ze bekeek zichzelf in de spiegel van de oude linnenkast. Een glimlach om haar lippen lieten de fijne lijntjes om haar mond beter uitkomen. Haar haren waren toen lang en blond geweest, haar blauwe ogen hadden gestraald die dag. Haar huid was zo zacht als een perzik. Jan had nog gezegd dat ze net een fruitmandje was. Wangen zo zacht als een perzik en een mond zo rood en zoet als een kers. “Nu ben ik een gerimpeld appeltje” ze giechelde en mijn haar gaat richting staaldraad. Al zou Jan het niet met haar eens zijn hij aanbad haar nog steeds.


Voorzichtig legde ze de jurk op de oude canapé. Haar oude dagboeken kwamen te voorschijn en ze ging op haar gemak naast de kist zitten en bladerde ze door. Af en toe klonk een schaterlach over de zolder die klonk als een heldere zilveren bel. “Zoveel zotheid” dacht ze toen ze haar dagboeken op een stapeltje legde. Oude rapporten en een paar getuigschriften van haar oude werkgevers volgde. Haar handen gingen terug de kist in en ze voelde iets zachts en warms. Bijna plechtig haalde ze twee bolletjes witte wol uit de kist. Haar gezicht werd uitdrukkingsloos maar zei alles wat er te zeggen viel toen ze naar de bolletjes keek. Zoveel mooie dromen omhulde deze twee witte bolletjes wol. Ze kon zich de dag nog herinneren toen ze die bolletjes kocht. Een warme zomerdag, vogels zongen, de lucht was stralend blauw met hier en daar een pluk witte wolken. Net zo wit als haar bolletjes wol en net zo pluizig. Ze kon Jan zijn uitdrukking nog voor zich halen toen zij die bolletjes in zijn handen lag. Zijn stralende lach, zijn hand die teder over haar buik ging. Anderhalve maand later borg ze de bolletjes met tranen in haar ogen op. Ze had haar droom tien weken mogen koesteren. Een aantal jaar later verhuisde de bolletjes naar zolder. Opgeborgen in de linnenkast van oma. Ze borg haar dromen met een bittere trek om haar mond op. Jaren later toen ze de zolder op ging ruimen had ze met deze zachte pluizenbolletjes in haar handen gestaan, maar kon er niet toe komen ze weg te doen. Wanneer is het tijd om je droom op te geven? Nu stond ze weer met haar droom in haar handen. Ergens ver weg kon ze de geur van oma’s lavendel ruiken. Na jaren in de kast waren haar bolletjes ook hier niet aan ontkomen.


Ze streelde voorzichtig met één van de bolletjes tegen haar wang. “Net een perzik zo zacht” dacht ze. “ik had er rode kersjes op moeten borduren”. Ze glimlachte, de bittere trek om haar mond verzachte zich. Even koesterde ze haar droom om er dan met een wuiven van haar hand afscheid van te nemen. Een zonnestraal streelde haar hand met het bolletje. Met de twee bolletjes witte wol in haar handen liep ze de trappen af helemaal naar beneden. Via de achterdeur liep ze de tuin in en klopte op de achterdeur van haar buurvrouwtje. “Hoi Ans” zei ze toen haar buurvrouwtje de deur open deed. “Jij had toch om wol gevraagd, voor de poppen die je maakt?” Ans knikte. Resoluut legde ze de twee witte bolletjes wol in Ans haar handen en draaide zich om. De zon scheen, de lucht was hemelsblauw met hier en daar een dot witte wolken. Ze schudde haar nu met grijs doorweven haren naar achter en liep glimlachend haar huis weer in.



© Vera Simon